اشعار روز عرفه

ای امیر عرفه بی تو صفا نیست که نیست    بی تو در آن عرفه عشق و وفا نیست که نیست

ای امیر عرفه یوسف زهرا مهدی                    حاجتی غیر ظهورت به خدا نیست که نیست

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

یک نخ از جامه احرام تو ما را کافیست                  نه که ما را همه خلق جهان را کافیست

پسر حضرت نرگس به جمالت نازم                           گوهر مهر تو ما را ،به دو دنیا کافیست

در منی یا به حرم یا عرفات یا مشعر                      لحظه ای یاد کنی از من شیدا کافیست

گر تو راضی شوی از من،همه روزم عرفه است نامه ای گر شود از سوی تو امضا کافیست

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

کعبه زیباست بشرطی که تو در کعبه درآیی              به حرم تکیه نهی رو به عالم بنمایی

خواستم تا که دعایی بکنم بهر ظهورت                    چه دعایی بکنم یوسف زهرا تو دعایی

………………………………………….

عرفه جوشش عشق است و نوای ازلیست                     عرفه سوز تمنای حسین  بن علیست

عرفه رابطه عشق حسین است و خدا                                   پیش گفتار مناجاتگه کرب و بلا

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

حاجیان جمعند دور هم همه                                                       پس کجا رفته حسین فاطمه

حاجیان رفتند یکسر در منی                                                      پس چرا او رفته سوی کربلا

او به جای موی سر،سر می دهد                                             قاسم و عباس و اکبر می دهد

سعی حج او صفا با خنجر است                                                مروه اش قبر علی اصغر است

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

عرفه آمد و من باز مصفا نشدم                                         حاجی معتکف یوسف زهرا نشدم

همه گشتند سفید و دل من هست سیاه          باز هم شکر خدارا که پیش خلق رسوا نشدم

دوبیتی امام زمان عجل ا...

 

 

یا رب چه شود زان گل نرگس خبرآید                    آن یار سفر کرده ما ازسفرآید

شام سیه غیبت کبری به سر آید                        امید همه منتظران منتظر آید

 

نوحه شهادت حضرت امام باقر  (ع)

      در درون سینه می سوزد دل شیدای من
      ای خدا دریای خون شد سینه سینای من
      همچو شمعی پیکرم از آتش و غم آب شد
      کین زهر آلوده آتش زد زسر تا پای من
      پاسخ زهرا چه خواهی داد فردا ای هشام
      گر بپرسد شرح امروز مرا فردای من
      از تو می پرسد به فردای قیامت مادرم
      از چه کشتی یادگار روز عاشورای من
      آخر ای بیداد گر من زاده پیغمبرم
      کرده مدح من به قرآن خالق یکتای من
      نیشها را نوش می کردم من از نیش قلم
      از چه گشتی سد راه فکر روشن رای من
      تشنه لب جان می دهم چون جد مظلومم حسین
      تا به عالم زنده ماند شیوه آبای من
      شاعر ژولیده می گوید به صد آه و فغان
      در درون سینه می سوزد دل شیدای من
        ( ژولیده نیشابوری) 

شعر شهادت امام جواد (ع)

از دل حجره‏ تاریک که بسته است درش                           میرسد ناله‏اى و دل شده خون از اثرش 
چیست این ناله ‏ سوزنده و از سینه کیست                       صاحب ناله مگر سوخته پا تا به سرش 
این فروغ دل زهراست که خون است دلش                این جگر گوشه ‏ موساست که سوزد جگرش 
این جواد است که از تشنگى و سوزش زهر                        جان سوزان بود و ناله جان سوز ترش 
خانه‏ اش قتلگه و همسر او قاتل اوست                            بار الها تو گواهى که چه آمد به سرش 
همسر مرد برایش پرو بالى است ولى                                   همسر سنگدل او بشکسته پرش 
آتش زهر چنان کرده به جانش تاثیر                               که کند هر نفس سوخته ‏اش تشنه ترش 
شهر بغداد بود شاهد مظلوم دگر                                 پسرى را که دهد جان ز ستم چون پدرش 
کاش مى‏ بود غریب الغربا در آنجا                                           تا زمانى نگردد غربت تنها پسرش 

صلوات خاصه امام رضا (ع)

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا الْمُرْتَضَى الْإِمَامِ التَّقِيِّ النَّقِيِ‏

بارالها درود و رحمت فرست بر على بن موسى الرضا پسنديده پيشواى پارسا و منزه

وَ حُجَّتِكَ عَلَى مَنْ فَوْقَ الْأَرْضِ وَ مَنْ تَحْتَ الثَّرَى الصِّدِّيقِ الشَّهِيدِ

و حجت تو بر هر كه روى زمين است و هر كه زير خاك بسيار راستگو و شهيد

صَلاَةً كَثِيرَةً تَامَّةً زَاكِيَةً مُتَوَاصِلَةً مُتَوَاتِرَةً مُتَرَادِفَةً كَأَفْضَلِ مَا صَلَّيْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَوْلِيَائِكَ‏

درود و رحمتى فراوان و كامل و با بركت و متصل و پيوست و پياپى و دنبال هم همچون بهترين رحمتى كه بر يكى از اوليائت فرستادى.