شهادت حضرت زهرا

 

 

شبیه شمع چکیدن به تو نمی آید                      و مرگ را طلبیدن به تو نمی آید

 خودت بگو که مگر چند سال داری تو           جوانِ شهر، خمیدن به تو نمی آید

 هزار بار نگفتم نیا به دنبالم                             میان کوچه دویدن به تو نمی آید

 فقط بلند مشو چون که زود می افتی                    بدون بال پریدن به تو نمی آید

 تلاش کن که دو چشمی مرا نگاه کنی               چنین ندیدن و دیدن به تو نمی آید

 چه خوب بود فقط گوشواره می افتاد             چه کرده اند شنیدن به تو نمی آید

 تکان نخور قفس سینه ات تکان نخورد              نفس بلند کشیدن به تو نمی آید

 بمان که دخترمان را خودت عروس کنی                 به آرزو نرسیدن به تو نمی آید

 چه با دو دست رئوفانه ات ، چه با یک دست     بباف پیرهنت را، حسین منتظر است

 

شهادت حضرت زهرا

 

به جان حسین  به جان حسن              علی جان مرا کن شبانه کفن

رسیده دگر    زمان سفر                      بقیع را نما بهر جسمم وطن

*******************************************

علی جان ، پناه شب تار من                                           انیس دلِ خستة زار من

به پایان رسیده دگر کار من

عزیز خدا    کنارم بیا                    شنو بار آخر وصایای من

به جان حسین  به جان حسن   علی جان مرا کن شبانه کفن

***************************************

به دور از دو چشمان  نامردمان                         به خاک بقیع گوشه ای بی نشان

به دستان خود پیکرم کن نهان

رسیده دگر   زمان سفر      بقیع را نما بهر جسمم وطن

به جان حسین  به جان حسن   علی جان مرا کن شبانه کفن

***************************************

به آنان که کینه شده هستشان                            مده چوب تابوت من دستشان

نبیند مرا دیدة پستشان

امامم توئی    سلامم توئی      نشانم بُوَد این کبودیِ تن

به جان حسین  به جان حسن   علی جان مرا کن شبانه کفن

***************************************

به دیدار حق رهسپارم علی                                   صغیران به دستت سپارم علی

نگه کن چهار یادگارم علی

دو ماه شبم    دو تا زینبم     سرشکم چکد ناگهان زین سخن

به جان حسین  به جان حسن   علی جان مرا کن شبانه کفن

**************************************

شکسته اگر کینه پهلوی من                                  نشانده ستم خم به ابروی من

سیه کرده سیلی اگر روی من

ولی سرخوشم  که پر می کِشم   به سوی پدر فارغ از هر مُحَن

به جان حسین  به جان حسن   علی جان مرا کن شبانه کفن

***************************************

علی ای همآورد بی کینه ام                                        حلالم کن ای یار دیرینه ام

هوای سفر مانده در سینه ام

هوایی شدم     فدایی شدم      به راه ولای تو ای ماه من

به جان حسین  به جان حسن   علی جان مرا کن شبانه کفن

شهادت حضرت زهرا

امشب به عرش از فرشیان صد شور و غوغا میرود

صد شور و غوغا گوییا از کل دنیا میرود

امشب عزیز مصطفی درک شهادت کرده است

با رفتن زهرا توان از جسم مولا میرود

امشب به اولاد علی دنیا شده غربت سرا

چون روی دوش مرتضی تابوت زهرا میرود

زینب نشسته یک طرف، قلبش به تیر غم هدف

از دختر شاه نجف، اشکی چو دریا میرود

خون گریدش یک سو حسین، اندوهگین و دل غمین

با گریه ی این نور عین، مادر به عقبا میرود

شعرم همه درد و محن، ای وای از این بیت و سخن

میسوزد از سیلی حسن، از جسم او نا میرود

این همسر شیر خدا این فاطمه خیرالنسا

تا آیدش در کربلا، بالین سقا میرود

حضرت زهرا

کسی در سن هجده سالگی پهلو نمیگیرد                            کسی در خانه اش از محرم خود رو نمیگیرد

جوان وقت نشستن از کسی یاری نمیخواهد                       و تا برخواست از جا دست بر زانو نمیگیرد

ولی زهرای من این روزها یک دست بر پهلو                          ودست دیگرش راهم به روی گونه میگیرد

نمیبینم که بنشاند به زانو کودکانش را                               بغل میگیرد اما یاری از بازو نمیگیرد

به دستی میکشد بر گیسوی طفلان خود شانه                    به دست دیگر اما موج را از مو نمیگیرد

نوحه حضرت زهرا

 

ماه گردون کنار مزار آفتاب است                   یا سر تربت فاطمه ابوتراب است

خون دل می چکد از چشم مردی                      ای مدینه تو با علی چه کردی

فاطمه فاطمه خدانگهدار

قتلگاه تو شد تا ابد غمخانه ی ما              بین دیوار و در کشته شد پروانه ی ما

رفتی ای کشتی پهلو گرفته                                           زینبم در بغل زانو گرفته

فاطمه فاطمه خدانگهدار

دل مرغ سحر سوزد از امن یجیبم         بغض بشکسته گوید که زهرا من غریبم

نیمه جان بر سر قبر جوانم                                     سوزم و تا سحر قرآن بخوانم

فاطمه فاطمه خدانگهدار

 

حضزت اباعبدالله الحسین (ع)

السلام ای زینت دوش حبیب                                                ناصر دین، آیۀ فتح القریب
السلام ای پیرهن غارت شده                                                زنده دین حق ز ایثارت شده
السلام ای آنکه دندانت شکست                              سنگ، بر پیشانی ات از کین نشست
السلام ای کُشتۀ دور از وطن                                      جسم پاکت مانده بی غسل و کفن
گر نبودم کربلا یارت شوم                                                          رونق گرمی بازارت شوم
گر نبودم جنگ با دشمن کنم                                              از حریمت دفع اَهریمن کنم
گر نبودم بر تنت تاب آورم                                                     از برای شیرخوار آب آورم
تا بهای خون تو سازم طَلب                                             اشک میریزم برایت روز و شب
کی رود از یادم ای یکتا پرست                                    شمر روی سینه ات از کین نشست
ناسپاسان حق تو نشناختند                                                بهر غارت بر خیامت تاختند

دوبیتی ماه رمضان


السلام ای ماه پنهان پشت استهلال ما                        ما به دنبال تو می گردیم و تو دنبال ما

ماه پیدا، ماه پنهان، ماه روشن، ماه گم                          رویت این ماه یعنی نامه ی اعمال ما

 ***************************************************************************    کاش، در این رمضان لایق دیدار شوم                          سحری با نظر لطف تو بیدار شوم

کاش منت بگذاری به سرم مهدی جان                       تا که همسفره تو لحظه ی افطار شوم

***************************************************************************
رمضان ماه مناجات و دعا                                                    رمضان پر بُوَد از شور و صفا

ماه خالص شدن از کبر و ریا                                                     رمضان ماه رسیدن به خدا

***************************************************************************
رمضان آمده آهنگ سحر ساز كنيد                               با مناجات و غزل بر دو جهان ناز كنيد

دست‌ها را برسانيد به معراج دعا                                    تا خدا با نفسی سوخته پرواز كنيد

***************************************************************************
لحظه های افطار و سحر از راه رسید                             وقت آنکه بگوئیم اللهم لک صُمنا

شامگاهان ،سحرگاهان ندای ربنا                                        حلول ماه رحمت ،رمضان مبارک

***************************************************************************    مرحبا ای روزه داران مرحبا                                                        ای سراپا نور ایمان مرحبا

چون خدا بیند لبان روزه دار                                                       می کند نزد ملائک افتخار

پس شما را مرحبا، صد آفرین                                                       ای به کل آفرینش بهترین

********************************************************************

امام زمان (عج)

حیف از تو که گل باشی و من خار تو باشم               بگذار که از دور گرفتار تو باشم 
من مایه ندارم که خریدار تو گردم                          باشد که گدای سر بازار تو باشم 
گر راه ندارم به حریمت نظری کن                               تا معتکف سایة دیوار تو باشم 
با آنکه تو را عاشقم از خود نپسندم                   تو یار به من باشی و من عار تو باشم 
دستی، که به جز دامن لطف تو نگیرم            چشمی، که فقط طالب دیدار تو باشم 
زخمم به جگر زن که دوایی نپذیرد                 دردی به دلم بخش که بیمار تو باشم 
از همچو تویی پاک تر از گل همه حیف است      تا همچو منی عبد خطاکار تو باشم 
سوزم به درون ریز که پیوسته بسوزم                خوابم ببر از دیده که بیدار تو باشم 
آن رتبه ندارم که نهی پای به چشمم                      بگذار که خاک ره زوار تو باشم 
من میثمم و چوبة دارم به سر دوش                        بگذار که دلباخته ی دار تو باشم

دوبیتی صلوات

 

برنائب برحق امامت صلوات                                          برصاحب انوار قیامت صلوات

خواهی که به روز حشر نگردی مایوس                  بفرست به پیشگاه مهدی صلوات

**********************************

برصاحب ذوالفقار حیدر صلوات                                      بروارث برحق پیمبر صلوات

خواهی که خداوند گناهت بخشد                        بفرست بر این امام و رهبر صلوات

**********************************

برصبر حسن و خوی احمد صلوات                                   براختر دوم امامت صلوات

خواهی که خداوندببخشد همه عصیان تورا       بفرست براین امام بی حد صلوات

**********************************

برخاتم اوصیاء مهدی صلوات                                   برصاحب عصر ما مهدی صلوات

خواهی که خداوند بهشتت ببرد              بفرست توبر حضرت مهدی مضطر صلوات

**********************************

بر روشنی چشم پیمبر صلوات                                           بر آینه جمال حیدر صلوات

میلاد جواد مظهرجودوسخاست                                نذرقدمش بخوان مکرر صلوات

**********

 یک غنچه ز گلزار ولایت واشد                                جشنی به مدینه باشعف برپا شد

 او باب مراد است و گل زهرایی است                        از فیض جواد عاشقی احیاشد

 

روضه حضزت زینب

ماجرای کربلا شرح بلای زینب است                       عصر عاشورا شروع کربلای زینب است

شرح صدر او در نمی آید به فهم اهل دل              صبر زینب آیت صبر خدای زینب است

رو "اَلم نَشرَح لَک صَدرَک" بخوان کاین آیه را   عشق گفتا بعد پیغمبر، ثنای زینب است

باغبان گلشن سرخ ولایت، اشکِ اوست            حافظ خون شهیدان،گریه های زینب است

پرچم سرخی که عاشورا به خاک و خون فتاد        بر سَرِ پا باز با صبر و رضای زینب است

بهر اثبات ولایت رفت باید هر کجا           ورنه کاخ ظلم و بزم می ، چه جای زینب است؟

نی همین در شام و کوفه، بلکه در وادی عشق   هر کجا پا میگذاری جای پای زینب است

خطبه ی او افتخار ملت اسلام شد                 بانگ "اَلاِسلام یَعلوا" ، در ندای زینب است

پرچمش سرهای هفتاد و دو تن بر نیزه هاست   ای دریغا در کف دشمن لوای زینب است

*عبدالله ، خیلی این در و اون در زد ، گفت : هر جور شده باید یه کاری برا زینب کنم ، طبیب های مختلف آورد ، عاقبت یه طبیب حاذقی رو آورد گفت : این خانوم بیماریش بیماریِ عشقِ ، تا گمشده اش رو نبینه همینِ روزگارش ...

عبدالله زد زیرِ گریه گفت : میدونم ، اما این خانوم عشقش  برادرش بوده ، جلوش سرش رو بریدن ... یه راهی بگو ، یه کاری بکن ، چیکار کنم طبیب؟ ... گفت : یه راهی داره ، مسافرت ببر ، تو گُل و گلزار ببر ، کنار آب ببر ، روحیه اش عوض بشه .. عبدالله گفت : خانومم که آب میبینه میزنه زیرِ گریه .. گفت : یه جایی ببر که گُل و گیاه باشه ...

دست زینب رو گرفت ، آورد تویِ باغی ... زینب یه نگاه کرد گفت : عبدالله من خیلی برات زحمت داشتم ... وارد باغ شد ، عبدالله گفت:ا لان بی بی خوشحال میشه، گُل ها رو می بینه حالش عوض میشه ... تا وارد شد چشمش به گل ها افتاد نشست هی اینها گُل ها رو بو می کرد ، دیدن آروم آروم گریه میکنه ... الهی قربونت برم ، گُل رو داری نگاه میکنی گریه میکنی؟ صدا زد : عبدالله یه سئوال دارم اگه به این گل ها سه روز آب ندی چی میشه ؟ گفتم : خانوم این گُل ها پژمرده میشن ، صدا زد : گُل های زینب رو سه روز آب ندادن ... با لبِ تشنه ، گُل های زینب رو بالای نیزه زدن ... مابین این گُل ها یه غنچه ای رو هم به نیزه زدن .... حسین ...*

حضزت زینب

دیده آزاد مردان اشک بار زینب است               کوه صبرو استقامت بی قرار زینب است

در اسارت خلق را آزادگی آموخته             چون خدا در این اسیری پاسدار زینب است

باید از دخت علی کار علی را خواستن            لاجرم با خصم دین پیکار کار زینب است

مادرش آموزگار مکتب شرم وحیاست               فارغ التحصیل دانشگاه مادر زینب است

آنکه با ایراد نطقی کاخ استبداد را                   کرد ویران بر سر قوم ستمگر زینب است

آنکه داغ شش برادر را بدل هموار کرد                تابماند جاودان دین پیمبر زینب است

تازیانه خوردن و از دین حق کردن دفاع         فاطمه در این روش آموزگار زینب است

گر مدال فاطمه از میخ در بر سینه بود                   خون پیشانی مدال افتخار زینب است

قلبها، جان‌ها نفس‌ها نطق‌ها، اندیشه‌ها               جملگی بایک نگه در اختیار زینب است

هست از در‌های جنت یک درش باب الحسین   فاش میگویم کلید قفل آن در زینب است

حضزت زینب

 

ديده‌ي عالم زمحنت اشکبار زينب است        چرخ سرگردان ز خونين روزگار زينب است

شبروان آسمان انگشت حيرت بر دهان               زان همه بيتوته‌اي شبهاي تار زينب است

مرحبا زهرا به شيرت پروريدي شيرزن             عرصه‌ي خونين صحرا بيشه‌زار زينب است

عقل انسان عاجز از انديشه شد در کار او              شيرمردان جدل بنگر شکار زينب است

قدرت فرعونيان را صبر او ريزد به هم                    مردي و آزادگي از اقتدار زينب است

هرکه شد زينب‌پرست و سر به ظالم خم نمود  اسم اعظم را قسم او ننگ و عار زينب است

جامه‌ي ياران سياه و محفل و پرچم سياه            آري آري اين سياهي يادگار زينب است

يک‌هزار و چهارصد سال است چشم عاشقان   همچنان پروانه‌وار شب‌زنده‌دار زينب است

مصطفي مي‌گريد و وازينبا گويد علي              روح هفتادو دو عاشق در کنار زينب است

نهر علقم را نگر سقاي بي‌بازو ببين                 ديده خونين دل پريشان بي‌قرار زينب است

بنگر احوال رقيه در دل ويرانه‌ها                          عمه عمه گويد و چشم‌انتظار زينب است

حال دل پرسند اگر سيفي رفيقانت بگو    روز و شب چون شمع محفل داغدار زينب است

تولد حضرت عباس  

 

حیدری در خانه ی حیدر به دنیا آمده     یا که امشب حمزه ای دیگر به دنیا آمده

لرزه افتاده به جان دشمنان اهل بیت                      حامی اولاد پیغمبر به دنیا آمده

ای فدائیان دربار حسین و مجتبی            چشمتان روشن که سر لشکر به دنیا آمده

رفت دوران سراب و عالمی سیراب شد             تشنگان سقای آب آور به دنیا آمده

درد بی درمان ندارد جا به عالم بعد ازین          سر پناه سائل این در به دنیا آمده

ای پریشان ، ای گرسنه ، ای گرفتار ، ای فقیر         آمده باب الحوائج ، هر چه می خواهی بگیر

السلام ای زاده ی آزاده ام البنین                ای مسیح سفره های ساده ی ام البنین

چشم وا کردی به دنیا عاقبت شد مستجاب     آن دعاهای سر سجاده های ام البنین

روز میلادت علی آن قدر از تو گفت که              شد زمین و آسمان دلداه ام البنین

عالمی را مست کردی ساقی مشکل گشا           بس که گشتی مست مست از باده ام البنین

مستجاب الدعوه بودن روزی ما نیز شد                  تا به تو گفتیم ، آقازاده ام البنین

دشمنت هم دست خالی برنگشته از درت   هر چه خوبی می رسد لطف تو هست و مادرت

تو که هستی ؟ که علی زد بوسه بر دستان تو          تا ابد هم اولیا هم انبیا حیران تو

ما چه باید وقت ابراز ارادت رو کنیم   گفته وقتی که امامت ، "جان من قربان تو"

تو چه کردی مرزها را عالم عشقت شکست       تو چه کردی ارمنی شد بی سر و سامان تو

میزند تا روز محشر هر فرشته بوسه بر دست      هر کس که گره خورده است بر دامان تو

بین عالم هر کسی را بهر کاری ساختند              تو بلاگردان زینب من بلا گردان تو

ای ابالغوث ، ای ابالقربه ، امیر علقمه     من تو را دارم فقط ، پس بی نیازم از همه

ای ستون کربلا ، ای قرص مهتاب حسین   حضرت صاحب علم ، ای یار نایاب حسین

آن قدَر نزد امامت تو ادب کردی شدی     از همه محبوب تر در بین اصحاب حسین

با نگاهی هر که را خواهی حسینی میکنی       بعد زینب نیست کس مثل تو بی تاب حسین

 

 

 

مدح حضرت عباس

 

به نام نامي شاه جهان ابوفاضل                                به نام ماه زمین و زمان ابوفاضل

به نام اسوه نام اوران ابوفاضل                             به غيرت و شرف عشقمان ابوفاضل

                                             بگو يكسيت فقط پهلوان ابوفاضل

اُبُهتي ست در اين يل كه در قيامت نيست  شهامتي كه در او هست در شهامت نيست

قيامتي ست قيامش،شبيه قامت نيست!                      پرِ مَلَك به بهاي پرِ علامت نيست

                                         علم كشيم و جلو دارمان ابوفاضل

اگر كه باد بيفتد به گيسويش غوغاست            هزار نكته ي باريك تر ز مو اينجاست

عزيز ام بنين و سلاله ي زهراست                          ادب كنيد علمدار سيدالشهداست

                                              عزيز قلب همه خاندان ابوفاضل

به روي كعبه چه پُر بار خطبه ميخواند         چقدر خوب و هدفدار خطبه ميخواند

حلال زاده علي وار خطبه ميخواند                          شبيه حيدر كرار خطبه ميخواند

                                           حسين عينِ علي و لسان ابوفاضل

همان خدا كه عصا را به دست موسي داد   همان كه قدرت احيا گري به عيسي داد

هرانچه داد براي رضای زهرا داد                      تمام قدرت خود را خدا به سقا داد

                                    خداست خالق و روزي رسان ابوفاضل

تولد امام زمان به سبک سرود ازطراوت ملت وارتش وسپاه ما

 

 

سر زد از افق مِهر اثنی عشر ، امام ما    جاودانه شد از فروغ رُخش ، دوام ما

صبح آرزو دمیده از کرانه ها                              باغِ پیرِ زندگی زده جوانه ها

                             یابن الزهرا ، خوش آمدی یابن الزهرا

زنده از دمش ، جسم و جان ما                                 روشن ازرُخش ، آسمان ما

به کوری چشم اهریمنان                                         جهان پر از نورِ صاحب زمان

میشود تا او رسد از راه                                                          با لوایِ سرخ ثارالله

                                   صاحب الزمان .. صاحب الزمان ..

ای امید مستضعفانِ جهان ، حضور توست          ای توقعِ سهله و جمکران ، ظهور تو

آمدی و تازه تر شده  بهار ما                                   ای شفیع ما ربیعِ ما نگار ما

                                  یابن الزهرا ، خوش آمدی یابن الزهرا

تاحسین حسین هست شعار ما                                       تاشهادت هست افتخار ما

نمی نشیند به دل داغ ننگ                              چه باکی از حرف تحریم و جنگ

پایِ رهبر مرد میدانیم                                                    حافظ این عهد و پیمانیم

                                   صاحب الزمان .. صاحب الزمان ..

اقتدار این کشور از برکت ، دعای توست    کوه و دشت این سرزمین خرم از صفای توست

با دعای تو شود دوباره سر فراز                        ملت همیشه زنده و حماسه ساز

                                  یابن الزهرا ، خوش آمدی یابن الزهرا

میلاد امام زمان

 

 

امشب رسد از سامره بوی گل نر گس     گلها همه چشمند به سوی گل نر گس 
بگرفته همه خوی به خوی گل نرگس     نرگس زده لبخند به روی گل نرگس 
گمگشته در انوار الهی کره ی خاک   صوت صلوات است که سر برده زافلاک 
تا دوست زند خنده وتا خصم شود کور  گردیده زمین بر سر گردون طبق نور 
هم سامره سینا شده هم بیت ولا طور    ریزد عوض گل به زمین با ل وپر حور 
خورشید رخ مهدی سر زد شب نیمه          بر چهره گل انداخته لبخند حکیمه 
روید گل توحید زکوه وچمن امشب       یوسف شده از مصر مقیم وطن امشب 
یعقوب شنیده است بوی پیرهن امشب مهدی زده لبخند به روی حسن امشب 
خیزید وبه بینید گلستان حسن را         در دست حسن لا له ی بستان حسن را 
خیزید که از پاره ی دل گل بفشا نید             وز کوثر نورآتش دل را بنشا نید 
بر منتظران این خبر خوش برسانید    کامشب شب قدر است همه قدر بدانید 
با نور نوشتند به پیشانی خورشید        ماهی که جهان منتظرش بود درخشید 
این سوره ی توحید ویا آیه ی نور است   این قامت طوباست ویا نخله ی طوراست 
داود نبی را به لب آیات زبور است    یا برلب مهدی سخن از روز ظهور است 
گوش همه بر زمزمه ی یارب مهدی است   ای منتظران مژده که امشب شب مهدی است 
ای منتظران یا فته غم خاتمه امشب    تبریک که روشن شده چشم همه امشب 
بشکفت به شوق وشعف وزمزمه امشب        گل از گل لبخند بنی فاطمه امشب 
مرغان بهشتی شده آواره ی مهدی        گردند به دور وبر گهواره ی مهدی 
مهدی است که احیاگر قانون حسین است   مهدی است که شمشیرش مدیون حسین است 
او وارث پیراهن گلگون حسین است           والله قسم منتقم خون حسین است 
برپرچمش این نقش عیان با خط نور است          ای منتظران مژده که هنگام ظهور است 
این یوسف زهراست که سوی وطن آید        این ماه دل آراست که در انجمن آید 
این جان جهان است که اینک به تن آید  بر منتظران پاسخ یا بن الحسن آید 
خیزید حضور پسر فاطمه امشب                   لبیک بگوئید به مهدی همه امشب 
بوی نفس حجت ثانی عشر آید      ای شب حرکت کن که به زودی سحر آید 
ای صبح بیا تا شب هجران به سرآید         خورشید بنی فاطمه از کعبه بر آید 
عیسی زفلک بازآ ما صبر نداریم                        تا پشت سر یار نمازی بگذاریم 
ای احمد ثانی زحرا جلوه گری کن                 ای وارث پیغمبر، پیغامبری کن 
تنها پسر زهرا مارا پدری کن                      این قافله ی گمشده را راهبری کن 
در هجر شبان، اشک فشان این رمه تاکی؟      دوران فراق پسر فاطمه تاکی؟ 
ای غصّه ی اسلام هم آغوش تو، مهدی    ای ناله ی خاموشان در گوش تو، مهدی 
ای پرچم ثارالله بر دوش تو، مهدی         ای خون دل واشک بصر نوش تو، مهدی 
ای موسی عمران چه شود تا به مصافی        چون سینه ی دریا دل فرعون بشکافی 
ای نام تو ذکر خوش شام وسحر ما                ای خاک رهت مادر ما و پدر ما 
ای باغ تو را لاله زخون جگر ما                       ما منتظر استیم وتوئی منتظَر ما 
باز آ که چراغ همه رخسار تو باشد            میثم صله ی شعرش دیدار تو باشد 

تولد حضرت رقیه (س)

حسی از عشق فراتر متولد شده است      نور در قالب اختر متولد شده است

جبرئیل آیۀ تطهیرنخواند عجب است        ماه بانوی مطهر متولد شده است

گفت ارباب پس از بوسه زدن بر دهنش  طفل نه ، قند مکرر متولد شده است

فاطمه آمده از سلسلۀ فاطمیون            کوثر از تیرۀ کوثر متولد شده است

میشود از حرکات و سَکناتش فهمید        عشقِ عباسِ دلاور متولد شده است

آخرین فاطمه ساداتِ حسین آباد است   اینکه درخانۀ دلبر متولد شده است

دختر زینت دوش نبی آمد یعنی           زینت دوشِ برادر متولد شده است

عِطر مادر شده از هر نفسش استشمام     گرچه در کِسوت خواهر متولد شده است

امِ اسحاق تو رفتی ولی از دامانت      غنچه ای ناز و معطر متولد شده است

توامان از غم و شادیِ امروز حسین    همسرش رفته و دختر متولد شده است

تا که آمادۀ جُنباندن گهواره شود        زودتر از علی اصغر متولد شده است

 

امام زمان (عج)

 

 

جانم فدای جان تو ای مهدی صاحب زمان    نور دو چشمان بتول ای پادشاه انس و جان

قربان احسانت شوم ای یاور بیچارگان                  تو پادشاه و من گدا مهدی بیا مهدی بیا

مهدی زِ هجر روی تو یک عالمی محزون بود   از بهرِ دیدار رخت دل ها همه پرخون بود

عشق تو اندر این دلم جانا ز حد بیرون بود          ای یادگار مرتضی مهدی بیا مـهدی بیا

تا چند از هجر رخت سوزد دل پیر و جوان            من عاشق روی توأم ای سرورِ آزادگان

تا کی بود آن روی تو از دیده های ما نهان           بنما نظر بر سوی ما مهدی بیا مهدی بیا

ای حجه بن العسکری بی تو کجا رو آورم   چشمان من باشد به ره تا آن که آیی در برم

نام تو باشد هر کجا پشت و پناه و یاورم                   نور دل خیر النّساء مهدی بیا مهدی بیا

امید دیدارت بود اندر دلم ای مه جبین           ترسم که گردم نا امید ای رهبر دنیا و دین

بر عاشقانت کن نظر ای پادشاه مسلمین                 تو با نوا من بی نوا مهدی بیا مهدی بیا

ای شهسوارِ با وفا باز آی ای صبح ظـفر         هر جا بود ظلم و ستم دنیا شده جوری دگر

از دوری روی تو من گریانم از شب تا سحر           ای صاحب روز جزا مهدی بیا مهدی بیا

از دست دارد میرود این دین و ایمان ای شها         منسوخ گشته درزمین آن حرمت و شرم و حیا

شد از شرار ظلم و کین پَژمُرده باغ انبیا            ای سرور و مشکل گشا مهدی بیا مهدی بیا

از پردۀ غیبت در آ تا جان کنم قربان تو               از چاکرانم ای شها دست من و دامان تو

روز و شبان گریان بود این دیده از هجران تو    ای مظهر لطف و صفا مهدی بیا مهدی بیا

 

درسوگ پدر

پدر دلسوز و خوب و مهربان بود            

پدر زیبا گل این بوستان بود                        

پدر   در شادی  و غم  یار  ما  بود        

 پدر در جسم خانه همچوجان بود                 

به هنگام    بلا  و   رنج  و  سختی              

پدر چون تکیه گاهی بی امان بود                     

اگرغم‌های  عالم دردلم  بود                         

برای درد دل، او همزبان  بود                        

وگرازصبراوخواهم بگویم           

صبوریش چودریا ،بی کران بود                                        

پدرگل بود و با مهر و وفا بود                 

 پدرهمچون بهاری  بی خزان بود                         

نه تنها اوبه خانه باصفا بود                         

که مردی نیک  بین دوستان بود                     

هم اومهمان نواز و با سخاوت                               

هم او بر جمع  یاران  میزبان بود        

زخوبی‌های او هرچه بگویم                                         

دلا کم گفته ام او به زآن بود

تو«حکمت» ذره‌ای گفتی زوصفش                              

پدرچون آفتاب آسمان بود

 

پندیات

دلا این عالم فانی به یک ارزن نمی‌ارزد    به دنیا آمدن، بر زحمت رفتن نمی‌ارزد

اگر صد سال در دنیا، همه شهد و شکر نوشی            به آن یک ساعتِ تلخیِ جان کندن نمی‌ارزد

اگر بر فرش ایوان، تکیه سازی شب و روز       به خشت زیر سر، اندر لَحَد خفتن نمی‌ارزد

هزاران سال اگر بر تخت عود بنشینی              آن یک لحظه در تابوت خوابیدن نمی‌ارزد

اگر ملک سلیمان را رسد بهرت به آسانی             به مار و مور و عقرب، هم قرین گشتن نمی‌ارزد

من آمدم به کنارت دو چشم خود وا،کن        نگاه  به   صورت  پیر و غریب  بابا  کن

غزال خسته من خیز و  محشرم بنگر               به حال و  روز من  خونجگر  تماشا کن

قسم به جان تو چشمان من نمی بیند               به  پای  خیز  و  ره  خانه  را  پیدا  کن

نه حال رفتن  و ،نی، تاب ماندنم باشد             تو  ای  امید  پدر  حل  این  معما  کن

دلم گرفته دگر  از همه جهان سیرم                    بیا  و  مرگ  مرا  از  خدا  تقاضا  کن

مریض عشق تو  گردیده  مادر پیرت                    به  گوشه  نگهی  درد  او  مداوا  کن

یاری جستن از امام حسین

در دم مردن بیا یک دم کنارم یا حسین    جان زهرا مادرت چشم انتظارم یا حسین

در سوال و پرسش قبرم بیا ای سر ورم  بیکس و بی مونس و بی غمگسارم یا حسین

بینوا را جان زهرا مادرت از در مران        مجرمم چشم شفاعت از تو دارم یا حسین

خادمم ، عبدم ، غلامم ، نوکرم در مانده ام    سروری کن لحظه ی در احتضارم یا حسین

رو سیه ، نامه سیه ، رفتار بد ، کردار زشت       من پناهی جز تو در محشر ندارم یا حسین

سایه ات را گر بگیری از سرم روز نشور    من یقین دارم که اندر قعر نارم یا حسین